DNK iz svemira

Tragovi DNK u meteoritima su prvi put pronađeni šezdesetih godina prošlog veka. Naravno, tada se oko toga podigla velika buka ali niko nije mogao da dokaže da su DNK molekuli zaista doneti na Zemlju iz svemira, da ih meteorit nije “pokupio” pri padu. Krajem prošle nedelje NASA je izdala saopštenje u kojem navodi da su definitivno dokazali da su neki meteoriti doneli DNK iz svemira na Zemlju. Vau!

Vođa ovog projeta u NASA, Majkl Kalahan (Michael Callahan) je u saopštenju povodom ovog otkrića izjavio i:

Ako su asteroidi ponašaju kao hemijske ‘fabrike’ koje proizvode prebiotski materijal, to jest molekule koji su prethodili nastanku života na Zemlji, očekivali biste da proizvode brojne varijacije nukleobaza, a ne samo biološke, zbog velike raznolikosti sastojaka i uslova u svakom asteroidu, a upravo to su naši istraživači ustanovili.

U suštini postoji idealna klasa meteorita za nastanak života, takozvani meteoriti CM2, u kojima vladaju pravi uslovi za stvaranje tih molekula.

Prilično popularna teorija nastanka života na Zemlji nazvana panspermija, po kojoj se život širi po univerzumu preko meteora, asteroida i planetoida je ovim otkrićem dobila na kredibilitetu.

DNK iz meteora, kako ga vide NASA umetnici

DNK iz meteora, kako ga vide NASA umetnici

NASA saopštenje o ovom otkriću: http://www.nasa.gov/topics/solarsystem/features/dna-meteorites.html

// Zanimljivo mi je što se ovo otkriće vremenski poklopilo sa otkrićem veće količine kiseonika u svemiru, koje je objavljeno par dana ranije. Kiseonik je treći najprisutniji element u svemiru, ali molekularna forma koja čini život na Zemlji mogućim (2 atoma + dupla veza) nikada nije bila viđena u svemiru, već su do sada pronađeni samo pojedinačni molkuli ili u formi sa drugim elementima. Ova molekularna forma kiseonika je sada pronađena u sazvežđu Oriona, u regionu gde se formiraju nove zvezde.

Otkrivena antimaterija u orbiti planete Zemlje

Od 2006. godine oko Zemlje kruži satelit PAMELA (Payload for Antimatter Matter Exploration and Light-nuclei Astrophysics) čiji je cilj pronalaženje antimaterije u svemiru. Pamela proučava kosmičke zrake sa Sunca i udaljenih zvezda sa ciljem da potvrdi teoriju da u zemljinoj orbiti postoi antimaterija. Kada kosmički zraci prodru u molekule gornjih delova atmosfere, stvara se grupa čestica za koje se pretpostavlja da su antimaterija – anti-protoni. Naravno u dodiru antimaterije sa materijom dolazi do međusobnog nestajanja, tako da čestice antimaterije ubrzo nestanu. Međutim, pretpostavlja se da deo anti-protona ostane zarobljen u Van Alenovom pojasu.

Satelit PAMELA je istraživao delove Van Alenovog pojasa i potvrdio postojanje malog broja čestica antimaterije zarobljenom u magnetnom polju između slojeva materije. NASA ovo smatra za veliko otkriće, jer se potencijal u korišćenju antimaterije vidi prvenstveno u izradi pogona za međugalaktička putovanja, kao i putovanja kroz vreme.

Van Alenov pojas

Van Alenov pojas

Kepler

NASA Kepler, svemirska letelica koja traži nove planete je do sada (za oko tri ipo godine) registrovala nekoliko stotina planeta van našeg sunčevog sistema. Ovaj video predstavlja sisteme sa više od jedne planete planete otkrivene do 2. februara, njih 170 (koliko li ih je otkriveno od tada?). Crvena boja predtvalja velike a plava male planete, relativno, u odnosu jedne na druge unutar sistema.

Jeste li videli onaj 137 ? Ili onaj gore levo od 377?